Σε αυτό το άρθρο, θα ασχοληθούμε με ένα πολύ σοβαρό θέμα για μένα, όπως και για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους που βρίσκονται σε ομηρία με ή χωρίς εισαγωγικά.
Ο τίτλος του άρθρου δεν είναι τυχαίος. Χρόνια τώρα βλέπουμε και ακούμε για εργαζομένους με συμβάσεις για τρεις μήνες, για έξι μήνες, για 12 μήνες κλπ. Αυτοί οι εργαζόμενοι και σε δημόσιο και σε ιδιωτικό τομέα ονομάζονται συμβασιούχοι περιορισμένου χρόνου, αφού υπογράφουν μια σύμβαση και βάσει αυτής θα φύγουν από την δουλειά που κάνουν όταν λήξει το συμβόλαιό τους.
Στην χώρα μας αυτό τις περισσότερες φορές δεν γίνεται σε κεντρικό δημόσιο τομέα και περισσότερο στους δήμους ανά την Ελλάδα. Οι παρατάσεις που δίνονται συνεχώς τους καθιστά σε ομηρία με ή χωρίς εισαγωγικά. Όμως όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε διάφορους τομείς είναι σε ένα καθεστώς που κάθε μέρα σκέφτονται αν αύριο θα έχουν την δουλειά τους και θα φέρνουν στην οικογένειά τους τα απαραίτητα για να ζήσουν.
Εγώ ήμουν και θα συνεχίσω να είμαι της άποψης πως πρέπει όλοι αυτοί οι υπάλληλοι – εργαζόμενοι σε ομηρία να γίνουν μόνιμοι, όταν φυσικά καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στον τομέα όπου και απασχολούνται. Και όπως λένε και στην κυβέρνηση. η δουλειά πλέον έχει γίνει απασχόληση και έτσι ο εργαζόμενος (στο μυαλο τους) κουράζεται λιγότερο! Μια ακόμα σαχλαμάρα από επίσημα, δυστυχώς, χείλη…
Εδώ να τονίσω πως σε κάποιες υπηρεσίες του κράτους ή των ΟΤΑ χρειάζονται και οι τρίμηνες και οι εξάμηνες συμβάσεις, αλλά μόνο για ειδικές περιπτώσεις και να μην δίνονται παρατάσεις. Όπως ασφαλώς συμβαίνει σε άλλες σοβαρες χώρες της Ευρώπης. Αυτό με τους συμβασιούχους και τις παρατάσεις είναι ένα καθαρά ελληνικό φαινόμενο που πρέπει, εν έτει 2026, να σταματήσει.
Να γίνουμε, επιτέλους, με λίγα λόγια και σταράτα, ένα Ευρωπαϊκό Κράτος στην πραγματικότητα και όχι στη φαντασία αυτών που έχουν την εξουσία ή και κάποιων άλλων!
Τέλος να τονίσουμε πως οι εργαζόμενοι σε οποιονδήποτε τομέα, δημόσιο ή ιδιωτικό, έχουν και υποχρεώσεις, εκτός από δικαιώματα. Αυτό δυστυχώς κάποιοι σε τομείς του δημοσίου το ξεχνούν και για αυτό βλέπουμε στους δήμους ανά την Ελλάδα κάποιες καταστάσεις που δεν είναι οι αρμόζουσες στο επίπεδο που πρέπει να υπάρχει σε κάθε δήμο ξεχωριστά, ανάλογα με τις ανάγκες του.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΚΑΡΩΝΗΣ
